mistake
اشتباه آزاد!
09 / ژانویه / 2016
black-white
عینکی که شخصیت فرزند را تخریب می کند
31 / ژانویه / 2016
نمایش همه

سرمه ای به نام بیست!

200

من وقتی با والدین دانش آموزان در خصوص وضعیت تحصیلی آن ها صحبت می کنم در اغلب اوقات متوجه این نکته می شوم که پدرومادرهایی که فرزندشان نسبتاً نمرات بالاتری به دست می آورند، از فرزندان خود فقط انتظار نمره ی “بیست” را دارند. جالب این جاست که در بیش تر مواردی که مشاهده کرده ام، حتی نمره ی 19/75 نیز این پدرومادرها را راضی نمی کند و فقط مشاهده عددی به نام 20 است که می تواند آن ها را خوشحال کند. به نظر من، عدد 20 برای برخی والدین مانند سرمه ای عمل می کند که برای مدتی از آن به عنوان مرهم چشم هایشان استفاده می کنند!

دانش آموزی که فقط با گرفتن نمره ی بیست سبب خوشحالی پدرومادرش می شود، تمام تلاش هایش را نیز در همین راستا متمرکز خواهد نمود. او با به دست آوردن نمره های بیست احساس می کند که همه چیز همان طوری که باید باشد، پیش می رود و کم کم به خوشبختی که در آینده به آن خواهد رسید نزدیک می شود. اما از این حقیقت غافل است که در آینده کسی از او نمراتش را نخواهد پرسید…! بیچاره او…

با توجه به این نکته که هیچ کدام از ما نمی توانیم کامل و بدون نقص باشیم، وقتی که از فرزند خود انتظار داریم که کامل باشد، این انتظاری دور از دسترس خواهد بود. ما قرار است از فرزندان انسان بسازیم نه ربات! حقیقت این است که بیست گرفتن دانش آموز حتی اگر سبب برگزاری جشن و پایکوبی هم شود، به هیچ عنوان دلیلی برای خوشبختی دانش آموز در آینده نخواهد شد.


وقتی دانش آموز را به گونه ای شرطی می کنیم که تنها در صورت کسب نمره ی “بیست” است که باید خوشحال شود، رفته رفته این رفتار در او نهادینه می شود که تنها راه برای خوشحال بودن در زندگی، کامل بودن است! حال وقتی طبیعت هیچ انسانی بر کامل بودن بنا نشده است، آن دانش آموز در طول زندگی خود راه کامل و بدون نقص بودن را طی خواهد کرد که نهایتاً چیزی جز یاس، ناامیدی و در برخی موارد افسردگی برای او نخواهد داشت. چون به هیچ عنوان نخواهد توانست که در زندگی کامل باشد. این یاس و ناامیدی دانش آموز در آینده، حاصل توقعات ما از آن ها برای گرفتن نمره ی “بیست” بود.


در کالیفرنیا روی 6600 کودک تحقیقی انجام شد که نشان داد توقعات والدین از فرزندشان تاثیر بسیار زیادی بر روی موفقیت یا شکست آن ها دارد. این یعنی موفقیت یا عدم موفقیت فرزندان تابعی از رفتار پدرومادرهایشان می باشد. رفتاری که می تواند با توقعات غیرطبیعی مانند بیست گرفتن پدرومادر را در آن لحظه خوشحال ولی در بلندمدت پریشان کند. هیچ کس از نمره ی بیست بدش نمی آید ولی این که به فرزند این گونه القا شود که تنها راه اطمینان از حرکت در مسیر موفقیت که منجر به خوشحالی پدرومادرش می شود، نمره ی بیست است، با گذشت زمان آثاری را بر دانش آموز خواهد گذاشت که احتمالاً همه چیز را از چشم پدرومادرش خواهد دید که او را در مسیر درستی راهنمایی نکرده اند.

سوال: راه اطمینان از اینکه دانش آموز در مسیر رسیدن به خوشبختی گام برمی دارد چیست؟

شاید بگویید خب! وقتی نمره ی بیست فرزندمان به ما نمی گوید که او در مسیر موفقیت حرکت می کند یا نه، پس از کجا متوجه شویم او آینده درخشانی خواهد داشت و باعث افتخار ما خواهد شد؟
مساله این است که اغلب پدرومادرهایی که از روی نمره ی فرزندشان، نسبت به خوشبختی آنان در آینده اظهار نظر می کنند، به دنبال راهی آسان برای تحلیل وضعیت فرزند خود هستند. مسلماً آگاهی از عددی به نام نمره، زحمتش فقط رفتن به مدرسه و پرسیدن نمره از معلم است. مسلّماً این کار کوتاهی است. اما می دانید که همیشه کوتاه ترین راه، بهترین راه نیست. گاهی باید راه طولانی تری را نسبت به راه کوتاه تر ترجیح دهیم تا از عطر گل های موجود در آن مسیر بهره مند شویم.

من هرسال با خانواده ام به استان اردبیل مسافرت می کنم تا به پدربزرگ و مادربزرگم و همچنین سایر بستگانم سر بزنم. ما برای رفتن به اردبیل، معمولاً 2 را داریم که باید انتخاب کنیم. یکی راه نزدیک تری است ولی جاده اش هیچ تنوعی ندارد و تقریباً یکنواخت است. راه دیگری که می توانیم انتخاب کنیم، کمی طولانی تر است ولی از استان گیلان و شهر آستارا و گردنه ی زیبای حیران می گذرد که پیمودن مسیر از این راه، به سفر ما لذت خاصی می بخشد. ما معمولاً گزینه ی دوم یعنی همان راه طولانی تر ولی زیباتر را انتخاب می کنیم و ترجیح می دهیم که از زیبایی های مسیر لذت ببریم با این که کمی مسافتمان طولانی تر خواهد شد!

برای این که برج مراقبت خوبی برای فرزند خود باشیم، باید به این نکته توجه کنیم که همیشه راهی که کوتاه تر است، لزوماً لذت بخش نخواهد بود و حتی ممکن است گاهی به دلیل برخی نامساعدت ها مثل انتظار کامل بودن از دانش آموز، او را از مسیر منحرف کرده و منجر به سقوط ندریجی او شود.

یکی از راه های مطمئن که قابلیت جایگزین شدن با انتظار بیست گرفتن از فرزندان را دارد این است که به جای قضاوت کردن او بر اساس نمره ی بیست، تلاش او را تشویق کنیم. مطمئناً شما خواننده ی گرامی راه های بهتر و مطمئن تری را مثل تشویق تلاش دانش آموز به جای انتظار نمره ی بیست از او پیدا خواهید کرد. کافی است بدانیم برای کسب نتیجه ی متفاوت، باید راه متفاوتی را نیز طی کنیم.

از این که به موفقیت فرزند خود در دنیای واقعی اهمیت داده و این مقاله را مطالعه کردید، از شما سپاسگزارم

محمدرضا مرادی
محمدرضا مرادی
مدرس ریاضیات دوره اول متوسطه / نویسنده کتاب مدرک زندگی / مؤسس و مدیر وبسایت آموزشی مکتب یار

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

کتابی که
بـاید بخوانـد...
هر «دانش آمـوز» و «والـدینی»